သင္းအုပ္ဆရာ ။ ။ မဂၤလာပါ။ တစ္ေယာက္တည္းလား။
အသင္းသား ။ ။ ဟုတ္ကဲ့ပါဆရာ။
သင္းအုပ္ဆရာ ။ ။ မိုးသည္းေနတယ္ဆိုေတာ့ လူေတြလည္းေစာေစာမလာႏိုင္ၾကဘူးထင္တယ္။ ခဏေစာင့္ၾကဒါေပါ့။
အသင္းသား ။ ။ ဟုတ္ကဲ့ပါဆရာ။
၁-နာရီေက်ာ္ထိ ႏွစ္ေယာက္သားထုိင္ေစာင့္ေနၾကေသာ္လည္း မည္သူမွ် ဘုရားေက်ာင္းသို႔ ေရာက္မလာၾကေပ။ ေနာက္ထပ္ နာရီ၀က္ထပ္မံေစာင့္ၾကရာတြင္လည္း မည္သူမွ်ေရာက္မလာၾကေသးေပ။ ထိုအခါ ….
သင္းအုပ္ဆရာ ။ ။ မိုးႏွင့္ေလကေကာင္း၊ ဘုရားေက်ာင္းတက္ရမည့္အခ်ိန္ တစ္နာရီေတာင္ေက်ာ္သြားၿပီဆိုေတာ့ ဘယ္သူမွ မလာေတာ့ဘူးထင္တယ္။ ဒီေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို႔လည္း အိမ္ျပန္ၾကရင္ေကာင္းမယ္ထင္တယ္။
အသင္းသား ။ ။ ဆရာ တစ္ခုေလာက္ေျပာပါရေစ။
သင္းအုပ္ဆရာ ။ ။ ဟုတ္ကဲ့။ ေျပာပါ။
အသင္းသား ။ ။ ဆရာမွာ သိုးအေကာင္ ၅၀ ရွိတယ္ဆိုပါဆို။ ၄၉ ေကာင္ကအစား၀၀စားၿပီး အစားမစား ခ်င္ေတာ့တဲ့အခ်ိန္မွာ အစာငတ္ေနတဲ့ တစ္ေကာင္ကို အစာမေကၽြးဘဲ ဒီတိုင္းထားမလား?
သင္းအုပ္ဆရာ ။ ။ မထားရက္ပါဘူးခင္ဗ်ာ (ရယ္ေမာလွ်က္)။ ဒါဆိုရင္ အခုပဲဘုရားေက်ာင္းစၾကရေအာင္ေလ။ ႏွစ္ေယာက္ထဲဆိုေတာ့ အစီအစဥ္အတိုင္းမသြားေတာ့ဘူး။ သီခ်င္းတစ္ပုဒ္ဆိုၿပီး တရားစေဟာၾကတာေပါ့။
အသင္းသား ။ ။ ဟုတ္ကဲ့ပါဆရာ။
ဒီလုိနဲ႔ သင္းအုပ္ဆရာက တရားစေဟာေတာ့ဒါေပါ့။ မိုးသည္းေတာ့ ရာသီဥတုက နည္းနည္းေအးေနတဲ့အတြက္ သင္းအုပ္ဆရာအတြက္ တရားေဟာရဒါ ေကာင္းသြားေတာ့ဒါေပါ့။ အားရပါးရ ေဟာေနေလသည္။ ေဟာရင္းေဟာရင္းနဲ႔ သူငယ္စဥ္ဘ၀က ေက်ာင္းတက္ခဲ့ပံု၊ ဘယ္ေလာက္ထိဆိုးသြမ္းခဲ့ေၾကာင္း၊ ရည္းစားထားခဲ့ပံု အစရွိသည္တို႔ တစ္ခုၿပီး တစ္ခုေျပာရာ တရားေဟာၿပီးလည္းၿပီးေရာ သူ႔တရားေဟာခ်က္က ၃ နာရီခြဲခန္႔မွ် ၾကာျမင့္သည္ကို သတိထားမိ ေလေတာ့သည္။ ရွားရွားပါးပါးနားေထာင္ေပးေသာ အသင္းသားမွာလည္း တရားေဟာၿပီးသည္ထိ အိပ္မငိုက္ဘဲ နားေထာင္ရွာေလသည္။ တရားေဟာၿပီး သီခ်င္းတစ္ပုဒ္ဆိုၾကရာ၊
သင္းအုပ္ဆရာ၏ ေကာင္းၾကီးဆုေတာင္းေပးျခင္းျဖင့္ အဆံုးသတ္ခဲ့ၾကသည္။ ဘုရားေက်ာင္းအၿပီးတြင္ သင္းအုပ္ဆရာက အသင္းသားကုိ …
သင္းအုပ္ဆရာ ။ ။ ကၽြန္ေတာ္ေဟာတဲ့တရားေဒသနာကို ခြန္အားရလား?
အသင္းသား ။ ။ ရပါတယ္ဆရာ။ ဒါေပမယ့္ …..သိုး ၅၀ စားမည့္အစာကို တစ္ေကာင္တည္းက စားရေတာ့ “ေတာ္ေတာ္ေလးကို အီသြားတယ္ဆရာ။”
အသင္းသား ။ ။ ဟုတ္ကဲ့ပါဆရာ။
သင္းအုပ္ဆရာ ။ ။ မိုးသည္းေနတယ္ဆိုေတာ့ လူေတြလည္းေစာေစာမလာႏိုင္ၾကဘူးထင္တယ္။ ခဏေစာင့္ၾကဒါေပါ့။
အသင္းသား ။ ။ ဟုတ္ကဲ့ပါဆရာ။
၁-နာရီေက်ာ္ထိ ႏွစ္ေယာက္သားထုိင္ေစာင့္ေနၾကေသာ္လည္း မည္သူမွ် ဘုရားေက်ာင္းသို႔ ေရာက္မလာၾကေပ။ ေနာက္ထပ္ နာရီ၀က္ထပ္မံေစာင့္ၾကရာတြင္လည္း မည္သူမွ်ေရာက္မလာၾကေသးေပ။ ထိုအခါ ….
သင္းအုပ္ဆရာ ။ ။ မိုးႏွင့္ေလကေကာင္း၊ ဘုရားေက်ာင္းတက္ရမည့္အခ်ိန္ တစ္နာရီေတာင္ေက်ာ္သြားၿပီဆိုေတာ့ ဘယ္သူမွ မလာေတာ့ဘူးထင္တယ္။ ဒီေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို႔လည္း အိမ္ျပန္ၾကရင္ေကာင္းမယ္ထင္တယ္။
အသင္းသား ။ ။ ဆရာ တစ္ခုေလာက္ေျပာပါရေစ။
သင္းအုပ္ဆရာ ။ ။ ဟုတ္ကဲ့။ ေျပာပါ။
အသင္းသား ။ ။ ဆရာမွာ သိုးအေကာင္ ၅၀ ရွိတယ္ဆိုပါဆို။ ၄၉ ေကာင္ကအစား၀၀စားၿပီး အစားမစား ခ်င္ေတာ့တဲ့အခ်ိန္မွာ အစာငတ္ေနတဲ့ တစ္ေကာင္ကို အစာမေကၽြးဘဲ ဒီတိုင္းထားမလား?
သင္းအုပ္ဆရာ ။ ။ မထားရက္ပါဘူးခင္ဗ်ာ (ရယ္ေမာလွ်က္)။ ဒါဆိုရင္ အခုပဲဘုရားေက်ာင္းစၾကရေအာင္ေလ။ ႏွစ္ေယာက္ထဲဆိုေတာ့ အစီအစဥ္အတိုင္းမသြားေတာ့ဘူး။ သီခ်င္းတစ္ပုဒ္ဆိုၿပီး တရားစေဟာၾကတာေပါ့။
အသင္းသား ။ ။ ဟုတ္ကဲ့ပါဆရာ။
ဒီလုိနဲ႔ သင္းအုပ္ဆရာက တရားစေဟာေတာ့ဒါေပါ့။ မိုးသည္းေတာ့ ရာသီဥတုက နည္းနည္းေအးေနတဲ့အတြက္ သင္းအုပ္ဆရာအတြက္ တရားေဟာရဒါ ေကာင္းသြားေတာ့ဒါေပါ့။ အားရပါးရ ေဟာေနေလသည္။ ေဟာရင္းေဟာရင္းနဲ႔ သူငယ္စဥ္ဘ၀က ေက်ာင္းတက္ခဲ့ပံု၊ ဘယ္ေလာက္ထိဆိုးသြမ္းခဲ့ေၾကာင္း၊ ရည္းစားထားခဲ့ပံု အစရွိသည္တို႔ တစ္ခုၿပီး တစ္ခုေျပာရာ တရားေဟာၿပီးလည္းၿပီးေရာ သူ႔တရားေဟာခ်က္က ၃ နာရီခြဲခန္႔မွ် ၾကာျမင့္သည္ကို သတိထားမိ ေလေတာ့သည္။ ရွားရွားပါးပါးနားေထာင္ေပးေသာ အသင္းသားမွာလည္း တရားေဟာၿပီးသည္ထိ အိပ္မငိုက္ဘဲ နားေထာင္ရွာေလသည္။ တရားေဟာၿပီး သီခ်င္းတစ္ပုဒ္ဆိုၾကရာ၊
သင္းအုပ္ဆရာ၏ ေကာင္းၾကီးဆုေတာင္းေပးျခင္းျဖင့္ အဆံုးသတ္ခဲ့ၾကသည္။ ဘုရားေက်ာင္းအၿပီးတြင္ သင္းအုပ္ဆရာက အသင္းသားကုိ …
သင္းအုပ္ဆရာ ။ ။ ကၽြန္ေတာ္ေဟာတဲ့တရားေဒသနာကို ခြန္အားရလား?
အသင္းသား ။ ။ ရပါတယ္ဆရာ။ ဒါေပမယ့္ …..သိုး ၅၀ စားမည့္အစာကို တစ္ေကာင္တည္းက စားရေတာ့ “ေတာ္ေတာ္ေလးကို အီသြားတယ္ဆရာ။”
No comments:
Post a Comment
Note: only a member of this blog may post a comment.